Een jaar of twaalf geleden raakte ik geïnteresseerd in het schaakspel. Ik leende een schaakboek van de bieb en probeerde mij in het spel te bekwamen. Niet veel later, ik meen tijdens het jaarlijkse herfstfestijn, stond er een levensgroot schaakbord in de Rechterstraat. Het was daar dat ik Huub voor het eerst ontmoette.
Ik had er nog niet eerder aan gedacht om lid te worden van een club, maar Huub wist me meteen te overtuigen. Tijdens de daaropvolgende jaren bij het jeugdschaak was Huub een soort van mentor voor mij, net zoals hij dat later nog voor vele schakende kinderen zou zijn. Het best tot zijn recht kwam hij voor het demonstratiebord. Hoe druk de kinderen in de schaakles vaak ook waren, Huub bleef de rust zelve en legde het principe van de rokkade, de penning of de koningsaanval gewoon nog een keertje uit. Net zolang totdat iedereen het snapte. Uit het enthousiasme waarmee hij zijn verhalen vertelde bleek hoe veel hij van het spelletje hield.
Want denk je aan Huub dan denk je aan schaken. Wanneer ik langs zijn huis liep dan gluurde ik soms stiekem even naar binnen. En bijna altijd was Huub dan in de weer met zijn grootste hobby. Brilletje op en stellingen analyseren. Of gewoon een potje snelschaak op Playchess. Hij heeft me wel eens verteld dat hij zo nu en dan al die schaakprogramma’s van zijn computer moest verwijderen omdat hij anders niet meer aan werken toe kwam. De verleiding was te groot. Het tekent zijn enorme passie voor het schaken.
Huub was een echte Bourgondiër en hield, zoals dat heet, wel van een pilsje. Maar niet tijdens een serieuze partij, oh nee. Dan was het een koffie, een watertje en verder pure concentratie. En met resultaat. Tot aan het einde bleef hij die sterke schaker waar ik als jeugdspeler zo tegenop keek. In zijn laatste partij tijdens zijn eigen Houtje Hoofd Helder-toernooi, dat gelijktijdig met het Nederlands Kampioenschap werd gespeeld, wist hij nog een sterke Internationaal Meester te verschalken. Ik was getuige van die partij en feliciteerde hem na afloop met deze puike prestatie. Het zou de laatste keer zijn dat ik Huub de hand zou schudden en achteraf gezien had het een compliment voor zijn hele leven moeten zijn. Wat Huub voor het schaken in Boxtel en ver daarbuiten heeft betekend is ongekend. Of het nou het geven van schaakles aan kinderen of het organiseren van het NK was, Huub deed het allemaal met evenveel plezier en enthousiasme. Huub was een schaakliefhebber in hart en nieren maar bovenal een bijzonder fijn en warm mens die we allemaal erg zullen gaan missen.
Het grote gebeuren
14 jaar geleden
